Detekcija plina

Detekcija plina

 

Centrale:
Detektori plina:
Dodatna oprema
1. FGC 108  1. CO FGT  110 CO 1. Proširenje FGC 104 E
2. FGC 1100 2. CO KM 170 2. Izlazni modul FGC 1216 O
3. KM 260 3. CO 240 CO 3. Izlazni modul FGA 110
4. FGU CO 4. Metan FGE 170 ME 4. Sirena AS 366
5. LPG FGE 170LP 5. Displej upozorenja KR 24 B
6. Petrol  FGE 110 VG
7. Hydrogen FGE  150 H
8. FGD 300 CO

 

Sustav detekcije plinova podrazumjeva poduzimanje mjera za rano otkrivanje prisustva štetnih i opasnih plinova i para u nedozvoljenim koncentracijama u različitim prostorima te indikaciju i upozorenje na ovakve pojave.

Ovakvi se sustavi u osnovi sastoje od elemenata za detekciju (javljači), centrale, ulazno-izlaznih modula i vodiča kojiima se povezuju svi elementi sustava . Obično se rabe za otkrivanje eksplozivnih ili po zdravlje štetnih plinova i para te za mjerenje prisutnosti kisika.

Detekcija plinova se ostvaruje različitim senzorima koji se postavljaju na mjesta u kojima se očekuje pojava takvih plinova.

Indikaciju alarmnog stanja i uzbunjivanje (zvučna i svjetlosna upozorenja) obavlja centralni uređaj koji obavlja i druge izvršne funkcije kao što su upravljanje vantilatorima za dodatno provjetravanje kontaminiranog prostora, isključivanje pojedinih uređaja i slično.

Pri mjerenju koncentracije eksplozivnih plinova i para (Acetilen, metan, propan, vodik, CO, aceton, etilni-metilni alkohol) pažnja se obraća na donju granicu eksplozivnosti (minimalna koncentracija zapaljivih plinova u zraku pri kojoj dolazi do eksplozije), tako da se signal alarmnog stanja emitira prije nego se ona dosegne, a koriste se razne metode od kojih su najpoznatije:


  • kataliktička (užareni grijač; dolaskom plinova povećava se temperatura što uzrokuje promjene otpora, a ovo se mjeri mjernim mostom).
  • elektrokemijska (plin u senzoru stvara oksidaciju; ovo uzrokuje promjenu el. veličina na detektoru - struja izravno proporcionalna koncentraciji plina).
  • infracrvena (zagrijavanjem plina raste tlak i pomiče membranu što registrira IC detektor).
  • poluvodička (koriste poluvodičke elemente).

Za mjerenje po zdravlje štetnih plinova i para (CO, CO2, klorovodik, dušikov oksid, amonijak, ...) rabe se najčešće elektrokemijska, infracrvena i poluvodička metoda.

Posebna se pažnja posvećuje ugljičnom monoksidu (CO) koji je bez boje, okusa i mirisa, a jako je opasan i nastaje pri nepotpunom sagorjevanju bez dovoljne količine kisika .

Kod mjerenja prisutnosti kisika koristimo elektrokemijske detektore, a normalna koncentracija iznosi od 19 % - 25 % (više predstavlja opasnost jer u dodiru s masnoćom stvara požar, a manje otežava rad i dovodi do raznih poremećaja).

Detektori za plinove koji su lakši od zraka se postavljaju na 25 cm od stropa, a za plinove koji su teži od zraka na 25 cm od poda.

Za detekciju ugljičnog monoksida detektori se stavljaju na visinu ljudskog udisaja (1,5 m od poda).

Zbog servisa i kontrole koji se vrše više puta godišnje potrebno je detektore montirati na pristupačna mjesta.

Ovakvi sustavi se obavezno ugrađuju u kotlovnice u kojima se koriste plinovi teži od zraka, u podzemne garaže, kuhinje u kojima se rabi plin kao energent te u ostale prostore u kojima je moguća pojava štetnih ili zapaljivih plinova.